We leven in meedogenloze tijden

Na Parijs worden de contouren van het leiderschap bepaald door machotaal over een “meedogenloze oorlog”. Verder wordt er weinig geboden. Het is voer voor onze emoties.

Een week van verschrikkelijke bloedbaden – bomaanslagen in Beiroet en Bagdad en toen de kille schietpartijen in Parijs. Elke van deze terreurdaden heeft dode lichamen en gewonden opgeleverd. Er komt niets goeds uit voort – alleen de pijn van het slachtoffer en daarna nóg meer pijn als machtige mensen zich verschuilen achter cliché-beleid dat het wiel van de terreur verdere slagen zal laten maken.

Hoe moet je reageren op deze gebeurtenissen? Eerst komt de afschuw en de woede. Die zijn instinctief. We rouwen om de doden: de jonge ouders van Haidar Mustafa (3 jaar) die hem afschermden en zijn leven redden toen de ontploffing in Beiroet hen aan flarden scheurde. In Parijs hebben de terroristen Djamila Houd (41 jaar) gedood, die voor Isabel Marant werkte, bij een café. Elk van deze slachtoffers heeft een gezicht. Elk van die gezichten zal verschijnen in de pers en op de sociale media. Ze zullen ons toelachen, en ons berichten over hun mooiste dagen en hun voorspoedige toekomst. Geen van hen had een actieve rol in enig conflict. Dat ze werden vermoord had daar niets mee te maken.

Oorspronkelijk verschenen op o.a. Open Democracy, vertaald door Globalinfo, alwaar verder te lezen