Anders reageren op racisme

Onverdraagzaamheid en racisme beantwoord je door opnieuw te gaan zoeken naar een economie in dienst van de samenleving. Wanneer concurrentie en winsthonger verdwijnen, gaan mensen samenleven in plaats van mekaar te gaan bestrijden.

Op de mensonwaardige racistische uitlatingen die verschenen op sociale media, naar aanleiding van de dood van Ramzi Mohammad Kaddouri, kwamen vele terechte reacties. De partijen Groen en sp.a legden de verantwoordelijkheid voor de vuilspuiterij bij de N-VA. Vlaams parlementslid Yasmine Kherbache (sp.a) vindt dat de N-VA het racisme en de discriminatie ‘aanwakkert’.

Zo brengt de sp.a een aantal uitspraken in herinnering door de, zoals die van Liesbeth Homans (N-VA) die gezegd had dat racisme ‘relatief’ is en gebruikt wordt als ‘excuus voor persoonlijke mislukkingen’. Ook de veelbesproken bewering van Jan Jambon (N-VA) dat een significant deel van de moslimgemeenschap danste na de aanslagen van 22 maart, werd opnieuw bovengehaald.

‘Wie verdeeldheid zaait, zal haat oogsten’, zo sloot Groen-fractieleider Kristof Calvo zich op Twitter aan bij de critici. ‘De hypocrisie van N-VA maakt me boos. Ze mainstreamen al geruime tijd xenofobie en dus racisme’, aldus Kristof Calvo.

Ondanks de terechte reacties, ben ik met de kennis die ik op dit moment bezit in de overtuiging dat er door politici en door sociale organisaties anders moet worden gereageerd op racisme en onverdraagzaamheid. Ook de huidige strijd tegen discriminatie, onverdraagzaamheid en racisme is aan een evaluatie toe. Als bijdrage wil ik in dit debat een van de belangrijkste oorzaken geven die de racistische ideologie en de onverdraagzaamheid voedt, namelijk ‘het dominante neoliberalisme’ dat via het onderwijs en de massamedia de geesten bezet.

Het is een economisch systeem waarin concurrentie, individualisme en winsthonger de basis vormen. Opgesloten in dit denkkader worden er bewust en onbewust beleidslijnen uitgetekend door politici, maar ook door organisaties uit het middenveld. Het antwoord hierop is dat we opnieuw een kritische massa nodig hebben die het huidig bestel in vraag kan stellen, het kan analyseren en geloven dat er alternatieven zijn op het neoliberalisme.

(Lees verder bij de bron van dit artikel)

Via:: dewereldmorgen.be